Gedicht SINGULARITY
Ria Roerdink 2015


SINGULARITY

 

Soms zijn er geen woorden geen klanken – niets

Soms draag ik mijn huid zonder reden
Het overbodige van het volgen van de tijd
De tijd heeft geen gevolgen
Wij gehoorzamen aan de tijd
Opgesloten als waren wij allang verdwenen
Achter de grens van het licht
Beperking, begrenzing, het afbakenen
Het grenzeloze verbijsteren, huldigen, omarmen
Leven zonder geloof, slechts het weten van de dag en de nacht en de grens

Wat wil je overtuigen.
Waar is het absolute nulpunt
Welke bewering is nodig.
Wie wil vragen aan de goden
Welke bewering is belangrijk
Wat neem je mee naar het onmogelijke
Wat wanneer wij de ruimte heel anders zouden zien
 
Eindig in de oneindigheid
Een ruimte die zich weigert over te geven
Meermalen omcirkelen, in aantallen meegenomen worden
Het verkleinen zodat wij er in passen
De ruimte omhullen zodat wij grotere vragen kunnen beantwoorden Het oneindige in de eindigheid
Tot de grens van onze gedachten en herinneringen
die wij menen te kennen

Wij dragen nachtzwart en nachtblauw en zien een beeld
Men stelt zich voor wat onvoorstelbaar is in het heden

We staan vergeten in de tijd
In het zwart
In het blauw
In het onmerkbare overslaan van de gedachte
Van het onzegbare
De zwaarste grens ligt in de woorden
Het onvoorstelbare ligt in de gewoonte
Dit is het begin en het einde

Welke woorden vergeten - 
Waar begint een gedachte
Wie kan verdwijnen in het onzichtbare donker
Wie verdwijnt überhaupt zonder meer te weten
En wie vraagt eigenlijk waar het donker begint

The city that forgot to dream
Without a voice
There are crossroads allways leading into opposite directions
The faster you move the further you see

What is it that makes your feet move onto the land
buried in the deep dark hole of thinking
You listen to the sound of the light
Until you move your eyes
Above the silence of the time

What is it like to be you
Allways trying to dive deep down below the visible
Where can we go to dream

Sometimes you can believe the unbelievable
Sometimes the unknown is better

De nutteloosheid der dingen
Nieuw zijn de grenzen die zich verwijderen
Een zuchtje wind blaast het rumoer verder dan de mogelijkheden

And the laughter sounded again and again
The birds sang and the space filled with sky
Growing onto cathedrals high

Nagenoeg onbereikbaar blijven de dagen in je handen achter
Het onmogelijke uitvinden

There is nothing Er is niets
Il ny’ a rien pour rester en tête
Wat ik weten moet
Niets – lege ogen die verdwijnen
Wat als ik je een naam zou geven zou je zwijgen
Zou je liegen bedriegen
Zou je huilen of eigenlijk niets betekenen
Liever vraag ik onmogelijke dingen

Je luistert naar het geluid van de ruimte
De ruimte die eindigt waar het licht verdwijnt
Ik vergeet te verdwalen
Zoals jij weet dat je dacht te vergeten
Het onmogelijke weten
Dromen dat je doodgaat zonder te weten
De geur van het verdwijnen
Liever weet ik niets
Kijk niet naar de lijnen

When I don’t remember
Where I can find the words
to explain the color of the sea
I walk down the road
Clinging to the sound Of my feet echoing on to the rocks
Following me

Stranded like a whale
Where does that leave me
Hidden in darker shadows
On the sand with the sky falling
Living at the bottom of the sea

Meermaals vergissingen ingetreden
Zou ik je morgen lief kunnen hebben
Niets anders dan een begin van betekenissen
Ronddolen in het duister
Steeds de wegen bewandelen van herkenning
Maar geen uitgang vinden
Slechts het mompelen van terzijdes

Lijnen strepen straten passen maten meten
De ruimte beschadigen
De ruimte op het verkeerde been zetten
Iets niet verdragen
Iets ruiken voelen bijna aan kunnen raken
En dan vergeten
Verder gaan dan je huid
Over de grens van een gedachte gaan
Zinken terwijl je de diepte vergeet
Liggend in het  al zo diepe
Je zou willen weten waarom er zoveel sporen zijn die niet passen

Zij vragen en vragen en leiden niet
Zij geven woorden en vraagtekens
Donkere gaten met angstaanjagende betekenissen

Let us go Let us go
I want to know more than yesterday
Because yesterday everything was far away
And so I move and listen to Anywhere
It sounds like a brief whistle falling on my head
Ofcourse it’s falling on my head
No more place to go

Somebody got shot Look at my gun drawn into your imagination
Puff limitation creation
Oh it never stops

Forget the sound of your footstep
Give a sigh listen a puff a faint whistle a smell
Sigh so soft
Forgotten almost
Dream as fast as you can

Een lijn die iets weet Die meer weet dan je kunt bedenken Een lijn die eindeloos vraagt De ruimte in gaat Meegetrokken wordt in het donkere

De ruimte die vraagt de beperking te overstijgen In lijnen de ruimte meenemen in het verlangen naar betekenissen een lijn die meer betekent dan een begin of eind Die het eind niet losslaat Die onverrichterzake iets meegeeft Het verlangen naar het onoverkomelijke Absolute gedragingen Zonder te verdrinken licht geven Onverstoorbare woorden Die niet loslaten

Ria Roerdink Singularity 2015