2011
fotocollage, gedicht
hoogglanslak, schoenen
1.50 x 1.50 m

De Conducteur

De Conducteur

Verwaaide liederen tekenen protest aan bij de conducteur.
Wie rijdt hard over trambanen.
Mislukte overrijdingen van tweewielers.
Jong nog.
Denk niet aan glanzende bellen.
Kleeft tegen lantaarnpalen. Koude lantaarnpalen slapen niet.
Geeft iets wat niet kan denken. Niets wordt nu overdacht.
Oefening van berouw is voorbij gegaan.
Smalende wenkbrauwen. En die betekenen.
Wat niet wordt nagelaten.Veel stemmen die niet nalaten.
Straten vol trillende stemmen. De stilte ligt dood op straat.
Niet wordt ernaar gekeken. Nog meer er overheen gelopen.
Over stenen en asfalt en remsporen.
Zo dun geworden toch.
En dan lijden na sirenes.
Veel omgewaaide werkwoorden.

Eerste acte voorbij. Hoofdpersoon afgevoerd.
Kleuren die licht wegwassen.
Nieuwe beelden noodzakelijk om ruimte te vullen.
De conducteur is verwarrend. Knipt slechts kaartjes en telt niet mee.
Pijnlijke hoogmoed dringt aan. Van conducteur.
Eist opnieuw een hoofdrol. Dit valt te betreuren.
Zachte heelmeesters en wonden stinken soms.
Daarom tram aalleen gelaten met bleke conducteur
en wonden die blijvend hangen.

Zoektocht naar lege voetstappen. Rumoer blijkt vasthoudend.
Sporen verwarren. Verhaal wordt groter.
De conducteur wordt nog witter dan verwarring.
Houdt deuren gesloten. Ramen slaan aan, van binnen en van buiten.
Hond wordt afgevoerd. Hapt naar nieuwe en oude benen.

Spel wordt verlegd en nieuwe slachtoffers.
Mannen roepen harder dan vrouwen. Angst die naar benen zakt.
Benen raken eerder vermoeid dan tong, lippen en tanden.
Is niet van groot voordeel. Er wordt geen maat gehouden.
Formuleringen stellen teleur. Het oog valt er niet op.
Kleine rookwolkjes vermelden kou.

Ria Roerdink