2009
kunststof, autolak, zwarte lak, spiegeltjes
2 levensgrote figuren, ongeveer 1.90 m lang 

Ik vind een woord en tel de dagen

Twee witte, met tekst beschilderde figuren staan bij de vijver/ drukkerij in het Nederlands Openluchtmuseum tijdens de tentoonstelling HELLO-GOODBYE.
Een figuur staat aan de oever, de ander staat op een vlot in het midden van een prachtig water omringd door bomen.
Twee gedichten: 'Ik ga vaarwel' en 'En waar jij gaat daar ga ik niet'.
Er hangt een zekere spanning; de ruimte is onoverbrugbaar, en het is onduidelijk wie vertrekt en wie zal blijven. In dit (spiegel)beeld verliest 'het vertrekken' zijn betekenis. Immers: altijd kom je weer ergens aan als je weggegaan bent. En daarmee begint alles weer opnieuw: je ergens vestigen, leven, vertrekken. Een vaarwel.

Hier volgt het gedicht 'Ik ga vaarwel'


In de diepte ademhalen
Je gelooft in meegeven
En tel op de rivier
Aangenaam in het zachte
Totdat het goud uit de hemel valt
Staccato in het vergeven
Donder en onverhoeds is de lucht G eschroeid gedraaid en omgedraaid
In gedachten tellen de geselingen
Vraag mij naar de diepte van het land
Ik houd mij vast en schreeuw vaarwel
Naar wie of wat het hoogste biedt
In de geluiden wachten de soldaten
Oh als ik kon dansen op de woorden
En woorden vragen om te weten
Om te begrijpen wat je zegt
De mooie dagen dragen jou
Uitdagend blauw
Lichtjes
En je zwaait en hangt in top
Vaarwel is toch niet weten waar je gaat
Is weten van verdriet en toch zo opgelucht
Het is de ruimte die vlucht vooruit
En niemand die je volgen kan
Je bent een vogel in de lucht
De golven klievend in de wind
Vr mij naar de overkant
Ik ga heen en niet meer terug
Alweer voorbij
Enmaal in de honderd dagen
Daaronder is het zwart
In het water sluit de aarde
En welke waarheid ga ik achterna
Als in jou opgesloten
De geluiden en iets ruikt naar je stem
Je gelooft mij niet
Maar wel in wonderen
Ik ga vaarwel
Ik ben vergeten hoe het was en waar ik ben
Is het de lucht die lichtjes wordt bevroren
Is het mijn stem
Van taal noch teken opgedroogd
Of liefde houdt mij op de weg
En herhalen een beeld herhalen
Ik vlucht van binnen uitgeput
Ik wacht op lucht en mooie woorden
En iemand die mij ziet
Zodat ik weet dat ik vertrek

 

Het andere gedicht 'En waar jij gaat daar ga ik niet'  

En waar jij gaat daar ga ik niet
Ik wacht vooruit met lege handen
Versteend is toch onveranderlijk aan de tijd
Is toch niet menen wat je zegt
Je bent al weg voordat ik ben
Voordat nog meer veranderd is
Te pijnlijk voor verdriet, te groot
Voor afscheid nemen
Er achteraan gegaan
Waar ben je in de tijd
Is er verlangen of is dat ondoordacht
Ik ben lichter dan lucht
Harder dan de woorden
Leeg in de wind
Ik luister nog en hoop op meer
Het water valt van mijn huid
Je gaat niet weg om ach weer terug te keren
Vergeten waar je bent
Of nog een blik de maat genomen
Hoe koelbloedig valt het keurslijf van de routine
Val je terug in de tijd
Altijd op afstand ingesteld
Ik verwachtte je ademhaling luisterend naar je vertrek
Je gaat met lege handen
Niet echt weg te kunnen zijn
Om nooit te weten wat het is
Het nieuwste te omhelzen
Je kunt niet blijven in de tijd
Ik weet ik weet waar morgen is
Je draagt de tekens van een kleine wereld
Je hoort mij niet alweer vergeefs vergaan
Mooier dan het afstand nemen
Is glijden in verzet
Je gaat niet je gaat wel
Soldatenvoeten marcheren verlaten op de weg
Ga weg Ga weg
Niets achterlaten in een ruimte
En ik zwaai en ik zwaai
Hittedoorlatend
En ik verwacht niet te zien wat jij ziet
Je vertrekt en ik ga
Ik wacht en jij weet
En de ontmoetingen worden uitgesteld
Nee niet vergeten
Dagen worden afgeteld
Vergeet het afscheid nemen
Nooit hier nooit nu aanwezig
Nooit echt te zijn
Zwaai je naar mij
Of ben je afgeleid door vergezichten
Je verwacht de eenzaamheid te ontmoeten
Ik luister slechts naar het water
De kleur de diepte zo vasthoudend
Onbereikbaar en meedogenloos in de maat
Ik draag de taal